Τον συνάντησα σήμερα το μεσημέρι στο δρόμο.

Είχα χρόνια να τον δω.

 Αγκαλιαστήκαμε όπως κάνουν οι παλιοί φίλοι που έχουν καιρό να

ειδωθούνε «που είσαι» του είπα «που χάθηκες»

 «έχω πέντε χρόνια στο Μιλάνο» είπε δίνοντας την πιο απρόσμενη

απάντηση που θα περίμενα “κατάφερε να ‘δραπετεύσει’

 σκέφτηκα δανειζόμενος τη λέξη από το στιχάκι που είχαμε για 

σημαία στα νιάτα μας: πόσων λογιών παλικαριές, η μια να δραπετεύσης

 Το επανέλαβα φωναχτά σαν εύσημο για το ότι κατόρθωσε

να το κάνει πραγματικότητα.

 Του άρεσε και χαμογέλασε, η συνέχεια όμως δεν συνάδει με

αυτόν τον υπέρτατο σκοπό που είχαμε θέσει κάποτε.

 Τα χρόνια της ‘δραπέτευσής’ του ήταν δύσκολα.

Γεμάτα απογοητεύσεις τόσο στα επαγγελματικά,

όσο και στα οικογενειακά.

   Πηγαινοέρχεται Ελλάδα-Ιταλία ψάχνοντας δουλειά

και κάποιες κλεφτές στιγμές με το γιο του που μένει εδώ

με την εν διαστάσει σύζυγό του.

 Χαμογελάσαμε όταν θυμηθήκαμε τις εποχές που θεωρούσαμε

δεδομένο το ότι θα ‘δραπετεύσουμε’. Τότε μιλούσαμε για τον κόλπο

της Βεγγάλης και για το Μπαλί «ένας φίλος μου από το Μιλάνο»

μου είπε «έφυγε με 210 Ευρώ στην τσέπη και πήγε με ότοστοπ στο Βιετνάμ.

Είναι εκεί πάνω από ένα χρόνο.

Το διαμερισματάκι που είχε στο Μιλάνο το νοίκιασε για 300Ευρώ

το μήνα και μ’ αυτά τα λεφτά ζει σαν βασιλιάς»

 «ρε παναθεμάσε» του είπα αστειευόμενος «και στην Ιταλία που πήγες

με τέτοιους τυχοδιώκτες κάνεις παρέα;»

 Κούνησε το κεφάλι χαμογελώντας, το βλέμμα του όμως ήταν απλανές.

Κάπου ταξίδεψε για ελάχιστα απειροδευτερόλεπτα. Μια

 συγκεχυμένη πνοή ανατάραξε τη σκέψη του.

 Θα ήθελα να δω τι έβλεπε, η πραγματοποίηση όμως κάτι τέτοιου με τρόμαξε.

 Επανήλθε στην πραγματικότητα όταν χτύπησε το κινητό του

«παρακαλώ» απάντησε.

Η αμηχανία φάνηκε στο τρεμάμενο δάχτυλο που πήγε να κλείσει

το αυτί του για να ακούσει καλύτερα, «ο ίδιος» συνέχισε για να πει

αμέσως μετά «είναι η δεύτερη δόση που έμεινε απλήρωτη.

Θα την ταχτοποιήσω μέχρι τη Δευτέρα».

Τώρα ήταν μόνος του, ούτε εγώ, ούτε οι πεζοί που περνούσαν από

δίπλα του και το όνειρο της ‘δραπέτευσης’ τόσο παρωχημένο όσο ποτέ.

   Τον καταλαβαίνω απόλυτα γιατί ζω κι εγώ τον

εφιάλτη του ημερολόγιου.

Κάθε μέρα και μια σημείωση για ένα λογαριασμό

-φως, νερό, τηλέφωνο, κάρτες, ενοίκιο.

Και τόσες σκοτούρες για τη δουλειά,

την οικογένεια και το αβέβαιο μέλλον.

 Τα συστατικά της καθημερινότητας απομυζούν κάθε ελεύθερη

ικμάδα του εαυτού μου και καταστούν τη Βεγγάλη και

το Μπαλί όνειρα που περιμένουν το χαμένο αύριο που πλανάτε

όλο και πιο μακριά μου.

  Και να σας πω την αλήθεια, δεν με ενδιαφέρει η Βεγγάλη.

Το πιο εξωτικό που θα ήθελα να βρεθώ είναι ένας κόσμος όπου 

δεν θα φοβάσαι τον διπλανό σου, όπου τα χαμόγελα και οι χειραψίες

θα είναι αληθινά και όχι πελατειακά, όπου η αγάπη και η

 συντροφικότητα θα είναι αξίες και όχι προϊόντα που θα βρίσκεις

στα ράφια των σούπερ μάρκετ, όπου ο κινητήριος μοχλός για

 την προσωπική μου βελτίωση δεν θα είναι η ανταγωνιστική

μανία να ξεπεράσω τον συνάνθρωπό μου.

  Φίλε μου! κυνηγούσαμε τα μεγάλα όνειρα και χάσαμε την απλή καθημερινότητα,

την ομορφιά της απλή στιγμής.

Κάποιος μας έκλεψε την ουσία της ύπαρξής μας.

Και το κυριότερο συναινέσαμε, βάλαμε την υπογραφή μας.

Μπορεί να είναι από πίξελ, πολλοί από εμάς

 όμως, αν δεν ήταν αυτή η φωτογραφία ίσως

 να μην βλέπαμε ποτέ το συγκεκριμένο λουλούδι.

 Από αυτή την άποψη η ψηφιακή εποχή παρέχει

 περισσότερα από τον αναλογικό κόσμο

 Το έχω σκοπό να πάω στη φύση, αλλά …

 Αυτή η καθημερινότητα. Θα φύγω από το σπίτι,

 Θα μπω στο μετρό. Αν πάρω το αυτοκίνητο και σαν

 βγω από την πόλη, πινακίδες εγκλωβίζουν τη σκέψη μου

Είναι κι αυτές χρήσιμες.

 Μπορεί να αναγγείλουν τα εγκαίνια κάποιου πολυκαταστήματος

 ή κάποιας υπερπροσφοράς

 Άλλωστε δεν χρειάζονται πολλά να μεταφέρουν

 το μεγαλείο της φύσης στο σπίτι μου, μια καλή περιγραφή

 χρειάζεται σε ένα ντοκιμαντέρ,

 στο κάτω-κάτω εμείς ζήσαμε κάτι από τη φύση,

 για τα παιδιά μας ίσως χρειαστεί μεγαλύτερη προσπάθεια,

 αλλά γι’ αυτό είναι το Χόλιγουντ.

 Ο πολύς Μάικλ Κράιτον λέει πως τα περί κινδύνου του

 oικοσυστήματος δεν είναι αληθή!!!

 Κάτι θα ξέρει. Μπορεί να ετοιμάζει καμιά καλή ιστορία

 Λένε πως ο κινηματογράφος του μέλλοντος θα διεγείρει

 όλες τις αισθήσεις. Ήδη ψάχνουνε τρόπους που θα

 μεταδίδουν και οσμές.

 Που να τρέχουμε τώρα στους κάμπους και τα βουνά

 Μέσα στις λάσπες και τη βρωμιά. Χωρίς τζακούζι

 και αυγά για πρωινό

 Η αχλή των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων που μ’ έσυρε

στους τέσσερις τοίχους του απαθούς δωματίου μου,

στέκει τώρα πάνω από τα

  φώτα της πόλης, αμέτοχη

 Τόσο ξένη, κι όμως λίγο πριν με αγκάλιασε.

 Πώς να της πω ότι είναι υποκρίτρια …

 Πώς να της πω ότι την πίστεψα … αφού είναι υποκρίτρια.

 Είναι ο αντικατοπτρισμός των ήχων.

 …Των φώτων …

 Και των όσων ήθελα να πιστέψω.

 Θέλω να αποσύρω τις σκέψεις μου από μέσα της.

 Εύχομαι να φυσήξει και να σκορπίσει τις αιθέριες

στάλες του απατημένου μου εαυτού

 Αν κάτι ραγίσει την αύρα των ονείρων σας να ξέρετε

πως δεν είναι δικό μου, αλλά το απολίθωμα των

ανεκπλήρωτων υποσχέσεων που

 παρασύρει η ψυχή της πόλης όταν εξατμίζεται

Νομίζω πως πρέπει να σταθούμε σε αυτό το απόσπασμα

περισσότερο από το ένα λεπτό που διαρκεί.

Όταν το είχα πρωτοδεί αναρωτήθηκα αν υπάρχουν άνθρωποι

που να μην δίνουν αξία στην ανθρώπινη ζωή, μετά

σκέφτηκα πως δεν γίνεται να είναι εντελώς ανυπόστατο

αυτό που λένε στην ταινία.

Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, με αφορμή τη δολοφονία

του Νίκου Σεργιανόπουλου, μου ήρθε πάλι στο μυαλό το

συγκεκριμένο απόσπασμα.

Ένας άνθρωπος απλός, χαμηλού προφίλ, αγαπητός.

Κι όμως αυτός ο άνθρωπος μετατράπηκε σε ένα αντικείμενο που

δεν του αξίζει να έχει θέση στη ζωή.

Ποιο συστατικό της κοινωνίας μας μπορεί να μετατρέψει

την ανθρώπινη ζωή σε κάτι το τόσο ευτελές.

Η μητέρα του θύματος στο απόσπασμα εκλιπαρεί, θέλοντας

να ταρακουνήσει τη συνείδηση του απαγωγέα και να

καταλάβει πως έχει να κάνει με ένα πλάσμα που έχει ζωή,

προσωπικότητα, όνομα, οικογένεια, φίλους, όνειρα.

Αξίες που για το δολοφόνο είναι ξοφλημένες υποθέσεις,

φούμαρα, λόγια χωρίς καμία βαρύτητα καθώς αναπαράγουμε

και αναμασάμε μια κουλτούρα κενή, έναν πολιτισμό που τελειώνει

όταν σβήνουν τα φώτα, μια παιδεία που για το μόνο

που μας προετοιμάζει είναι το αδυσώπητο κυνήγι της επιτυχίας

και της κατασπάραξης του αντιπάλου.

Λυπάμαι, αλλά ο ξεπεσμός της ανθρώπινης ζωή βρίσκεται παντού,

σε κάθε μας πράξη, σε κάθε μας σκέψη.