Νομίζω πως πρέπει να σταθούμε σε αυτό το απόσπασμα
περισσότερο από το ένα λεπτό που διαρκεί.
Όταν το είχα πρωτοδεί αναρωτήθηκα αν υπάρχουν άνθρωποι
που να μην δίνουν αξία στην ανθρώπινη ζωή, μετά
σκέφτηκα πως δεν γίνεται να είναι εντελώς ανυπόστατο
αυτό που λένε στην ταινία.
Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, με αφορμή τη δολοφονία
του Νίκου Σεργιανόπουλου, μου ήρθε πάλι στο μυαλό το
συγκεκριμένο απόσπασμα.
Ένας άνθρωπος απλός, χαμηλού προφίλ, αγαπητός.
Κι όμως αυτός ο άνθρωπος μετατράπηκε σε ένα αντικείμενο που
δεν του αξίζει να έχει θέση στη ζωή.
Ποιο συστατικό της κοινωνίας μας μπορεί να μετατρέψει
την ανθρώπινη ζωή σε κάτι το τόσο ευτελές.
Η μητέρα του θύματος στο απόσπασμα εκλιπαρεί, θέλοντας
να ταρακουνήσει τη συνείδηση του απαγωγέα και να
καταλάβει πως έχει να κάνει με ένα πλάσμα που έχει ζωή,
προσωπικότητα, όνομα, οικογένεια, φίλους, όνειρα.
Αξίες που για το δολοφόνο είναι ξοφλημένες υποθέσεις,
φούμαρα, λόγια χωρίς καμία βαρύτητα καθώς αναπαράγουμε
και αναμασάμε μια κουλτούρα κενή, έναν πολιτισμό που τελειώνει
όταν σβήνουν τα φώτα, μια παιδεία που για το μόνο
που μας προετοιμάζει είναι το αδυσώπητο κυνήγι της επιτυχίας
και της κατασπάραξης του αντιπάλου.
Λυπάμαι, αλλά ο ξεπεσμός της ανθρώπινης ζωή βρίσκεται παντού,
σε κάθε μας πράξη, σε κάθε μας σκέψη.
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
