Κάτι έλειπε και βγήκα στο μπαλκόνι.
Η αχλή των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων που μ’ έσυρε
στους τέσσερις τοίχους του απαθούς δωματίου μου,
στέκει τώρα πάνω από τα
φώτα της πόλης, αμέτοχη
Τόσο ξένη, κι όμως λίγο πριν με αγκάλιασε.
Πώς να της πω ότι είναι υποκρίτρια …
Πώς να της πω ότι την πίστεψα … αφού είναι υποκρίτρια.
Είναι ο αντικατοπτρισμός των ήχων.
…Των φώτων …
Και των όσων ήθελα να πιστέψω.
Θέλω να αποσύρω τις σκέψεις μου από μέσα της.
Εύχομαι να φυσήξει και να σκορπίσει τις αιθέριες
στάλες του απατημένου μου εαυτού
Αν κάτι ραγίσει την αύρα των ονείρων σας να ξέρετε
πως δεν είναι δικό μου, αλλά το απολίθωμα των
ανεκπλήρωτων υποσχέσεων που
παρασύρει η ψυχή της πόλης όταν εξατμίζεται
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
